"Πάνε 36 χρόνια από την εξέγερση του Πολυτεχνείου. Δεν έχω σκοπό να εξιστορήσω τα γεγονότα για να αναβιώσω μνήμες, υπάρχουν άλλοι που θα μπορούσαν να το κάνουν καλύτερα. Δεν τα έζησα εκείνα τα χρόνια άλλωστε. Απλώς θέλω να χρησιμοποιήσω την αυριανή επέτειο ως αφορμή για να παραθέσω κάποιες σκέψεις...
Υπήρξαν άνθρωποι, σε κάθε περίοδο της Ελληνικής ιστορίας, που αγωνίστηκαν, ακόμη και με αντίτιμο τη ζωή τους, απέναντι στο άδικο και την εκμετάλλευση, ενάντια σε ανελεύθερα καθεστώτα και κατακτητές. Για να υπερασπιστούν αξίες που σήμερα θεωρούμε δεδομένες. Ελευθερία, Παιδεία, Ειρήνη, Αγάπη για τη ζωή και τους ανθρώπους, Δημοκρατία. Υπήρξαν άνθρωποι που θυσιάστηκαν για τις επόμενες γενιές, για να προσφέρουν ένα καλύτερο μέλλον σε όλους μας. Δεν ξέρω κατά πόσο θα επιθυμούσαν να γίνουν μία ακόμη αργία του δημοσίου και μια ακόμη σχολική γιορτή. Νομίζω πως περισσότερο επιδίωξαν να παραμείνουν πιστοί στα ιδανικά τους και να τα διατηρήσουν ψηλά, γιατί αυτό ήταν το χρέος τους απέναντι στον εαυτό τους και τους υπόλοιπους, αυτό ήταν το κληροδότημα τους σε εμάς. Εμείς άραγε δεν έχουμε χρέος προς εκείνους ?
"Εμείς δε βιώσαμε τον πόλεμο, ούτε τη δικτατορία... Μήπως φταίει τελικά αυτό που ακόμα δεν νιώθω ελευθερία ?"
Ποτέ άλλοτε δεν υπήρξαμε τόσο ελεύθεροι και τόσο πολιορκημένοι. Τα όνειρα σχετίζονται με μηδενικά και η ευτυχία δανείζεται με επιτόκιο. Η παιδεία ακριβοπληρωμένη κι όμως φτωχή. Η υγεία πεντακοσάρικο στη τσέπη μεγαλογιατρού. Η ανθρωπιά τοξικομανής που αγοράζει τους εφιάλτες του σε δόσεις. Η «προστασία του πολίτη» συνέταιρος της χρυσής αυγής και δολοφονημένο δεκαεξάχρονο παιδί. Το φιλότιμο συνώνυμο της ανοησίας και αντώνυμο του συμφέροντος. Η δημοκρατία καραμέλα στο στόμα του φασίστα. Οι επαναστάτες ξέχασαν τις αιτίες τους. Η ελπίδα μας μεσσιανικός πλανητάρχης. Η στάση μας σιωπή συνενοχής και μολότοφ που εκρήγνυται σε κενό αέρος. Η αθωότητα φωτογραφία ελευθέρων ηθών δεκατετράχρονης στο facebook. Το «είναι» ευθαρσώς αγνοημένο από το «φαίνεσθε». Η διαφορετικότητα κατακριτέα παραξενιά και ιδιοτροπία. Η ψυχαγωγία συνδεδεμένη άρρηκτα με τη βία και την ελευθεριότητα. Η ανθρώπινη επαφή δώρο τυλιγμένο με πλαστικό σελοφάν από υπηρεσίες κοινωνικής δικτύωσης. Η ενημέρωση κατευθυνόμενη και χρωματισμένη. Η βουλή ποτισμένη ξύλινα λόγια. Ο συμβιβασμός είναι το νόημα της ζωής και το βόλεμα ο σκοπός της. Η επανάσταση της δικής μας γενιάς γίνεται μέσα από ακριβά ρούχα, λεφτά, αμάξια και Λαζόπουλο. Τα πρότυπα ευτελή και αρνητικά, αμάσητα κι αβίαστα δεχόμαστε κάθε τι που μας πασάρουν. Η παράδοση δείγμα οπισθοδρομικότητας και συντηρητισμού. Ο εθνικισμός υπερέχει κατά πολύ του πατριωτισμού κι ο ρατσισμός θεριεύει με τον καιρό αντί να εξαλείφεται...
Θα μπορούσα να συνεχίσω, μα περιγράφω μια πραγματικότητα που όλοι λίγο πολύ ξέρουμε και ζούμε. Απλά αναρωτιέμαι... Αν ήξεραν τον τρόπο που αξιοποιήσαμε τελικά την ελευθερία που μας κληροδότησαν, θα αγωνίζονταν με τόσο πάθος γι' αυτήν ? Θα στέκονταν μπροστά στην πύλη υπό την απειλή του τανκ ? Πιστεύω πως θα το έκαναν. Γιατί δεν ήταν όπως εμείς... Μα ντρέπομαι να αναλογιστώ πως θα ένιωθαν αν μπορούσαν να αντικρίσουν τον τρόπο με τον οποίο διαχειριστήκαμε όλα αυτά που μας προσέφεραν και τα αποτελέσματα του...
"Ο αγώνας του ανθρώπου ενάντια στην εξουσία είναι ο αγώνας της μνήμης ενάντια στη λήθη" έγραψε ο Μίλαν Κουντέρα. Γεγονότα σαν αυτό της εξέγερσης του Πολυτεχνείου δεν πρέπει να μετουσιώνονται απλά σε μια επέτειο, σε μια ετήσια θύμηση, αλλά σε καθημερινή υπενθύμιση και εφαρμογή των ιδανικών που οι προηγούμενοι διαφύλαξαν για εμάς. Ας μην τα διαγράφουμε μόνοι μας..."
Αυτά έγραψε ένα παιδί(είναι το άρθρο της κόρης μου Αρτεμις) 18 χρονών σήμερα που σίγουρα δεν βίωσε το Πολυτεχνείο αλλα βιώνει μία καθημερινότητα που απ ότι φαίνεται μόνο ευχάριστη δεν της είναι...
Διαφωνείτε με τα γραφόμενα της? Μήπως δεν είναι έτσι η πραγματικόητα?
Μήπως στην τελική θα πρέπει οι μανάδες να ξανασκεφτούν τον τρόπο που μεγαλώνουν τα παιδιά τους και τις αξίες που τους μεταλαμπαδεύουν?
Μήπως..........?
.jpg)
1 μήνα πριν
